Ετικέτα: έμπνευση

Από τον Hans Sandkuhl, eolas - 9 λεπτά ανάγνωσης Υπάρχει ένας μύθος ότι η δημιουργικότητα ξεκινά με την έμπνευση. Ότι ξαφνικά θα νιώσεις έτοιμος, η Μούσα φτάνει, εξοπλισμένη, γεμάτη ιδέες ή δεξιότητες ή χρόνο. Αν και εκείνη τη στιγμή; Σπάνια φτάνει τόσο καθαρά όσο ελπίζεις. Για χρόνια, πίστευα ότι οι δημιουργικοί άνθρωποι ήταν διαφορετικοί. Όχι απαραίτητα καλύτερα, απλώς καλωδιωμένο με κάποιον ασυνήθιστο τρόπο. Είχαν ένα χάρισμα. Μια τάση να φτιάχνεις πράγματα από το τίποτα. Το θαύμαζα αυτό από απόσταση, πεπεισμένος ότι ήμουν πιο αναλυτικός, πιο δομημένος. Δημιουργικός; Όχι, αυτός δεν ήμουν εγώ. Κι όμως, υπήρχαν στιγμές, ήσυχες, ανείπωτες στιγμές, που ένιωθα μια φαγούρα. Μια μικρή περιέργεια. Ίσως θα άνοιγα ένα σημειωματάριο, απλώς για να δω. Κοιτούσα την άδεια σελίδα, αναρωτώμενος τι θα έγραφα, τι θα σκιτσάριζα ή απλώς τι θα σκεφτόμουν. Και μετά, τίποτα. Η στιγμή πέρασε. Η σελίδα έμεινε άδεια. Αυτό που δεν είχα συνειδητοποιήσει τότε ήταν ότι το να μην κάνω κάτι ισοδυναμούσε ήδη με κάτι που έκανα. Ήμουν ήδη στη διαδικασία, ίσως διστάζοντας, σίγουρα το σκέφτομαι υπερβολικά. Κι όμως, η δημιουργική ώθηση είχε φτάσει. Και το είχα απαντήσει, όχι δημιουργώντας, αλλά αντιμετωπίζοντάς το με αμφιβολία. Αυτό μετράει κι αυτό, παραδόξως. Τι γίνεται αν η δημιουργικότητα έχει να κάνει λιγότερο με το ταλέντο και περισσότερο με την άδεια; Άδεια για έναρξη. Άδεια για αβεβαιότητα. Άδεια για εκτέλεση κάποιας ενέργειας χωρίς να γνωρίζω γιατί έχει σημασία. Υπάρχει ένα είδος θάρρους στο να χαράσσεις μια μόνο γραμμή. Κυριολεκτικά, μια γραμμή. Ούτε εικόνα, ούτε ιδέα. Απλώς ένα σημάδι. Θυμάμαι ότι το έκανα αυτό κάποτε, ίσως από πλήξη. Είχα ένα στυλό, μια απόδειξη και μια στιγμή χωρίς τίποτα να τη γεμίσω. Έσυρα μια γραμμή. Έπειτα ένα άλλο, ελαφρώς κυρτό. Δεν τελείωσα τίποτα. Όταν το κοίταξα αργότερα, ένιωσα, παραδόξως, περήφανος. Επειδή είχα κάνει κάτι. Κάτι μικροσκοπικό, ίσως και χωρίς νόημα. Δικος μου. Συχνά περιμένουμε να έρθει η αυτοπεποίθηση πριν δράσουμε. Από την εμπειρία μου, σπάνια εμφανίζεται έτσι. Η αυτοπεποίθηση τείνει να σε ακολουθεί. Όχι μόλυβδος. Περιμένει, ήσυχα, πίσω σου, μέχρι να κάνεις κάτι πρώτα. Είναι περίεργο πόσα πράγματα ήθελα να δοκιμάσω και δεν έκανα ποτέ, απλώς επειδή είχα ήδη κρίνει το αποτέλεσμα. «Δεν θα είμαι καλός σε αυτό.» «Θα είναι ντροπιαστικό.» «Άλλοι είναι καλύτεροι.» Αυτές οι σκέψεις δεν είναι προβλέψεις. Είναι άμυνες. Τα χρησιμοποιούμε για να προστατεύσουμε κάτι που θεωρούμε εύθραυστο. Η δημιουργικότητα, νομίζω, είναι πιο ανθεκτική από ό,τι της πιστεύουμε. Δεν θρυμματίζεται με το πρώτο σημάδι αμηχανίας. Αν μη τι άλλο, ευδοκιμεί εκεί. Ίσως αυτό που μοιάζει με σύνδρομο απατεώνα να είναι στην πραγματικότητα ένα είδος σεβασμού. Βλέπεις τι έχουν κάνει οι άλλοι. Αναγνωρίζεις το βάθος, την τέχνη, τη φινέτσα. Και σκέφτεσαι, «Δεν ανήκω εδώ». Η παρόρμηση για σύγκριση δεν είναι πάντα αρνητική. Σημαίνει ότι νοιάζεσαι. Σημαίνει ότι παρατηρείς τις λεπτές αποχρώσεις. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι να εξαλείψεις το συναίσθημα, αλλά τι κάνεις στη συνέχεια. Όταν άρχισα να γράφω για τον εαυτό μου, όχι επαγγελματικά, απλώς ως συνήθεια, είχα αυτή την επαναλαμβανόμενη σκέψη: «Δεν γράφουν έτσι οι συγγραφείς». Η δομή μου ήταν προβληματική. Τα λόγια μου, επαναλαμβανόμενα. Συνέχισα να προκρίνω τα πάντα. Οπως τώρα. Όσο περισσότερο συνέχιζα, τόσο περισσότερο άρχισα να αναγνωρίζω κάτι. Δεν προσπαθούσα να είμαι τέλειος. Προσπαθούσα να είμαι παρών. Και αυτό έκανε όλη τη διαφορά. Η παρουσία είναι πιο ειλικρινής από την πολωνική. Πιστεύουμε ότι η δημιουργικότητα απαιτεί κάποια σπουδαία στιγμή. Αλλά μερικές φορές, η πιο ειλικρινής έκφραση μένει ημιτελής. Ένα φωνητικό υπόμνημα. Ένα γρήγορο σκίτσο στην γωνία ενός χαρτιού. Μια μισογραμμένη ιδέα στην εφαρμογή σημειώσεων που δεν γίνεται ποτέ ανάρτηση ιστολογίου. Αυτό μετράει. Όχι επειδή είναι κοινόχρηστο ή εντυπωσιακό, επειδή είναι ένα ίχνος. Ένα σημάδι. Ένα σημάδι ότι υπήρχες εκείνη τη στιγμή και άφησες κάτι πίσω σου. Δεν χρειάζεται να ολοκληρώσεις πράγματα για να αποκαλείς τον εαυτό σου δημιουργικό. Απλά πρέπει να τα ξεκινήσετε. Δοκιμάστε το αυτό, απαλά. Πριν συνεχίσετε την ανάγνωση, σταματήστε για μια στιγμή. Κοίτα γύρω σου. Οτιδήποτε μπορεί να λειτουργήσει: μια απόδειξη, το περιθώριο μιας εφημερίδας, ένα αυτοκόλλητο σημείωμα, η πίσω όψη του χεριού σας, αν μη τι άλλο. Αν έχετε ένα στυλό κοντά, πάρτε το. Αν όχι, σχεδίασε το σχήμα στο μυαλό σου. Τώρα, ζωγράφισε κάτι. Οτιδήποτε. Μια ευθεία γραμμή. Ένας βρόχος. Ένα σχήμα που δεν βγάζει νόημα. Ή γράψε μια λέξη που σου έρχεται στο μυαλό, ακόμα κι αν σου φαίνεται αποσυνδεδεμένη. Ειδικά αν ισχύει. Δεν υπάρχει στόχος. Αυτή δεν είναι η αρχή ενός αριστουργήματος. Είναι απλώς ένα σήμα. Έδρασες. Άφησες ένα σημάδι που δεν υπήρχε πριν από ένα λεπτό. Αυτό είναι ήδη περισσότερο από όσο νομίζεις. Μπορείτε να κλείσετε το σημειωματάριο τώρα ή να πετάξετε το χαρτί. Η στιγμή πέρασε, κι όμως, κάτι άλλαξε. Ούτε δραματικά, ούτε για πάντα. Ακόμα ελαφρώς. Και έτσι ξεκινάει η κίνηση. Πού μας αφήνει λοιπόν αυτό; Νομίζω ότι πολλοί από εμάς στεκόμαστε μπροστά σε αόρατα τείχη. Κοιτάμε ένα σημειωματάριο, ή έναν άδειο καμβά, ή ένα μουσικό όργανο, ή ακόμα και μια άδεια ώρα της ημέρας μας, και παγώνουμε. Λέμε, «Δεν ξέρω τι να κάνω». Ή, «Δεν είμαι αρκετά δημιουργικός». Ή ίσως το χειρότερο απ' όλα, «Θα έπρεπε να κάνω κάτι άλλο». Αυτό το τελευταίο έχει κλέψει περισσότερες δημιουργικές στιγμές από όσες παραδεχόμαστε. Τι θα γινόταν αν το αναδιατυπώναμε ολόκληρο; Τι θα γινόταν αν η δημιουργικότητα δεν ήταν μια μεγαλεπήβολη πράξη, αλλά μια μικρή ανυπακοή; Ένας τρόπος να πούμε: Μου επιτρέπεται να φτιάξω κάτι, ακόμα κι αν δεν οδηγεί πουθενά. Ακόμα κι αν είναι απλώς μια πρόταση. Ακόμα κι αν είναι απλώς ένα σχήμα. Ακόμα κι αν είναι μόνο για μένα. Επειδή το αντίθετο της δημιουργικότητας δεν είναι η αποτυχία. Είναι σιωπή. Και μερικές φορές, το να σπάσεις αυτή τη σιωπή με έναν ψίθυρο είναι ήδη μια πράξη θάρρους. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα διστάσετε, ίσως σήμερα ή αύριο το πρωί, προσπαθήστε να μην περιμένετε την τέλεια ιδέα. Αντ' αυτού, δοκιμάστε το εξής: Σχεδιάστε μια γραμμή. Γράψτε μια λέξη. Σιγοψιθυρίστε μια μελωδία που δεν βγάζει νόημα. Μπορεί να σας φαίνεται ανόητο. Μπορεί να σας φαίνεται μικρό. Παρόλα αυτά, είναι δικό σου. Και ίσως έτσι να ξεκινάει. Όχι με λαμπρότητα. Όχι με βεβαιότητα. Μόνο με μια γραμμή. Ένα σημάδι. Μια απόφαση που σου επιτρέπεται να ξεκινήσεις, ακόμη και πριν νιώσεις έτοιμος.

Ετικέτα: έμπνευση

Η δημιουργικότητα ξεκινά πριν νιώσετε έτοιμοι

ΜΑΘΑΊΝΩ

EOLAS

ΠΟΡΟΙ

ΜΑΘΑΊΝΩ

EOLAS

ΠΟΡΟΙ

Μείνε στην κορυφή

Επιλεγμένη μάθηση, φρέσκες γνώσεις και νέες ευκαιρίες, απευθείας σε εσάς.