Ετικέτα: ανθρώπινος

Είμαστε πιο συνδεδεμένοι από ποτέ, κι όμως βαθιά μέσα μου νιώθω ότι η απόσταση μεταξύ των ανθρώπων έχει μεγαλώσει. Προτιμούμε την ταχύτητα έναντι της ποιότητας, το πολιτισμικό πλαίσιο έχει μικρότερη βαρύτητα στις ανταλλαγές μας και μιλάμε περισσότερο παρά ακούμε, αλλά με ποιο κόστος; Μέσα από μια σύντομη σειρά άρθρων, θα διερευνήσουμε πώς η σύνδεση, η ενσυναίσθηση και η εμπιστοσύνη διαμορφώνονται ή επηρεάζονται από τα συστήματα που χτίζουμε, τις επιλογές που κάνουμε και τις συζητήσεις που παραμελούμε. Από τον Hans Sandkuhl, eolas - 8 λεπτά ανάγνωσης. Οι πινακίδες είναι ήσυχες και συσσωρεύονται αργά. Βλέπεις συνάδελφους να απενεργοποιούν την κάμερα web πιο συχνά στις συσκέψεις. Ένας φίλος ακυρώνει με ένα μήνυμα που λέει «δεν μπορώ τώρα, ας προσπαθήσουμε την επόμενη εβδομάδα», αλλά η επόμενη εβδομάδα δεν έρχεται ποτέ. Ο φίλος σου στέλνει τρία πολύ μεγάλα συνεχόμενα ηχητικά μηνύματα αντί να σε καλέσει, και μέσα σε μια μικρή φρίκη διαπιστώνω ότι προτιμώ να μην απαντήσω αμέσως και εξηγώ τη διάθεσή μου σε πραγματικό χρόνο. Σε μια ομαδική συνομιλία, κάποιος μοιράζεται κάτι ευάλωτο και κανείς δεν απαντά. Ένα τραπέζι σιωπά ενώ χρησιμοποιούνται όλα τα τηλέφωνα. Ακόμα και σε ένα δωμάτιο γεμάτο κόσμο, παρατηρείς ότι κάποιοι δεν είναι πραγματικά εκεί, είναι αφηρημένοι ή βρίσκονται κάπου αλλού. Μια απαλή απουσία, την παρατηρούμε, κι όμως την αφήνουμε να περάσει. Άκουσα ορισμένους ειδικούς να το αποκαλούν κόπωση μετά την πανδημία ή απλώς τον νέο ρυθμό της υβριδικής ζωής. Άλλοι επισημαίνουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το εργασιακό άγχος, τους συνήθεις υπόπτους, ωστόσο κανένα από αυτά δεν μου φαίνεται ως πλήρης απάντηση. Νιώθουμε σχεδόν σαν η αποσύνδεση να έχει μεγαλώσει και να έχουμε αρχίσει να την αποδεχόμαστε. Ίσως αυτό είναι που με ανησυχεί περισσότερο, το γεγονός ότι έχουμε προσαρμοστεί. Ότι μετράμε τη σύνδεση σε pings, την παρουσία σε κουκκίδες κατάστασης και την οικειότητα σε ταχύτητα αναπαραγωγής 1.5x. Δεν υπάρχει τίποτα κακό με τα εργαλεία, παρόλα αυτά, δεν είμαι σίγουρος αν μας βοηθούν να θυμόμαστε πώς να είμαστε ο ένας με τον άλλον, πλήρως, προσεκτικά και χωρίς το επίπεδο απόδοσης που απαιτούν οι οθόνες μας. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν εξακολουθούμε να ερμηνεύουμε, έστω και να ακούμε, ή αν απλώς αντιδρούμε. Στο πόσο γρήγορα απαντάμε και στο πόσο λίγη προσοχή δίνουμε σε αυτό που πραγματικά εννοούσε κάποιος. Πόσο σπάνια σταματάμε για να αναρωτηθούμε: «Τι σήμαινε αυτό για αυτούς;» Είναι πολύ πιο εύκολο να στείλουμε αμέσως ένα σχόλιο παρά να μείνουμε με μια στιγμή σιωπής, είναι πιο εύκολο να αντιδράσουμε παρά να γίνουμε μάρτυρες. Είναι πιο εύκολο να επιτεθούμε όταν δεν ξέρουμε. Είναι πιο εύκολο να τρολάρεις και να εκφοβίζεις παρά να προσπαθείς να δείξεις ενσυναίσθηση. Και αυτό δεν συμβαίνει μακριά μας. Ακόμα και στη δουλειά, όπου η επικοινωνία υποτίθεται ότι είναι αποτελεσματική, η πιο συνηθισμένη προσωπική ανατροφοδότηση που ακούω είναι: «Δεν νιώθω ότι με ακούς». Δεν διαφωνώ, δεν με αμφισβητώ, αλλά απλώς δεν με ακούνε. Υπάρχει μια διαφορά, και νομίζω ότι δεν είναι ασήμαντη. Πολλά από αυτά μπορεί να έχουν να κάνουν με τον ρυθμό. Ο ρυθμός που έχουμε επιλέξει να ζούμε ή ο ρυθμός στον οποίο έχουμε παρασυρθεί, αν νιώθετε καλύτερα με την προσέγγιση του περιστασιακού θύματος. Απαντάμε γρήγορα, κάνουμε πιο γρήγορη κύλιση και ξεχνάμε τι ειπώθηκε πριν από πέντε λεπτά. Η μέση διάρκεια προσοχής του ανθρώπου είναι πλέον μικρότερη από αυτή ενός χρυσόψαρου (άνθρωπος: 8.25 δευτερόλεπτα έναντι...) χρυσόψαρο: 9 δευτερόλεπτα) και όλα έχουν σχεδιαστεί για να το καλλιεργήσουν αυτό, σε έναν σκληρό φαύλο κύκλο. Η παρουσία, σε αυτό το περιβάλλον, έχει γίνει μια διακοπή. Ωστόσο, η παρουσία είναι αυτό που μας κάνει να νιώθουμε αληθινοί ο ένας για τον άλλον, καθώς είναι αυτό που δίνει βάρος στη στιγμή. Δεν ισχυρίζομαι ότι τα σήματα καπνού ή τα τηλεγραφήματα ήταν πιο «ανθρώπινα» από αυτά που χρησιμοποιούμε σήμερα. Κάθε εποχή έχει τα εργαλεία της και κάθε εργαλείο αλλάζει τον τρόπο που σχετιζόμαστε. Η κοινωνία εξελίσσεται και η αλληλεπίδραση επιταχύνεται, αλλά όχι όλα όσα κινούνται πιο γρήγορα μας ωθούν βαθύτερα. Αυτό που διαμορφώνει την αίσθηση της σύνδεσής μας είναι ο ρυθμός, όχι το μέσο, ο συγχρονισμός. Οι ιστορίες που συνδημιουργούμε όταν είμαστε πραγματικά παρόντες, και το χάνουμε αυτό επειδή σταματάμε να δίνουμε προσοχή ο ένας στον άλλον μέσα σε αυτό, όχι λόγω της τεχνολογίας. Θυμάμαι μια συνάντηση για προϊόντα πριν από λίγο καιρό, όπου κάποιος διηγήθηκε μια ιστορία για έναν πελάτη που δυσκολευόταν με το νέο προϊόν. Νόμιζε ότι δεν ήταν μια δραματική ιστορία, τίποτα το κρίσιμο, απλώς μια συγκεχυμένη εμπειρία που άφησε κάποιον να νιώθει μικρός. Για μια στιγμή, το δωμάτιο σιώπησε, και αυτό δεν οφειλόταν στα δεδομένα, αλλά στις λεπτομέρειες εκείνης της ιστορίας. Επειδή κάποιος νοιάστηκε αρκετά για να το περιγράψει σωστά, και επειδή κάποιος άλλος νοιάστηκε αρκετά για να το ακούσει. Η καλή αφήγηση που ξεκινούσε με ένα καλό Γιατί αντί για το Τι, βοήθησε επίσης πολύ στη δημιουργία της σύνδεσης. Νομίζω ότι υποτιμούμε τι κάνει μια τέτοια στιγμή. Δεν το εννοώ με όρους KPI ή αποτελεσμάτων, αλλά μάλλον με όρους αίσθησης του ανήκειν και εμπιστοσύνης. Το ήσυχο σήμα ότι, ακόμα και εδώ, είμαστε ακόμα άνθρωποι. Μιλάμε συχνά για ενσυναίσθηση σε επαγγελματικούς κύκλους, σχεδόν σαν να ήταν μια τακτική, όμως σπάνια τη βλέπω να εφαρμόζεται χωρίς κόστος. Η αληθινή ενσυναίσθηση επιβραδύνει τα πράγματα, διαταράσσει τα σχέδια, ζητά την προσοχή σου ακόμα και όταν το πρόγραμμά σου λέει όχι. Είναι άβολο, και ίσως γι' αυτό έχει σημασία. Εξαρτάται επίσης από το είδος της μνήμης που χτίζεται με την πάροδο του χρόνου, για παράδειγμα, θυμούμενοι ανθρώπους αντί για γεγονότα. Ο τρόπος που μιλάει συνήθως κάποιος, όταν σωπαίνει, πώς ζητάει βοήθεια χωρίς να την λέει. Αυτά τα μοτίβα τα εντοπίζεις μόνο όταν είσαι αρκετά κοντά και αρκετά συχνά. Και ακόμα και τότε, μπορεί να κάνετε λάθος. Υποθέτω ότι δεν υπάρχει ιδανικό παρελθόν για να επιστρέψουμε. Η νοσταλγία έχει κακή μνήμη, η ανθρώπινη επαφή δεν ήταν ποτέ εύκολη, αν και ξεκινήσαμε σε μικρές φυλές. Παρόλα αυτά, βρίσκω τον εαυτό μου να αναζητά τις συνθήκες που κάποτε μου έκαναν πιο εύκολο να νιώσω κοντά. Αυθόρμητη αλληλεπίδραση, χρόνος χωρίς σενάριο, λιγότερα επίπεδα μεταξύ πρόθεσης και έκφρασης. Και να σε βλέπουν. Στην εκπαίδευση, το έχω δει αυτό να εκτυλίσσεται αρκετά ξεκάθαρα. Ένας μαθητής υποβάλλει μια εργασία που ακολουθεί όλους τους κανόνες, πληροί όλα τα κριτήρια και παρόλα αυτά φαίνεται κενή περιεχομένου. Ένας άλλος γράφει κάτι ωμό, λίγο ακατάστατο, αλλά τελικά καταλήγει. Ξέρεις ότι το εννοούσαν, ξέρεις ότι εμφανίστηκαν στη δουλειά. Αυτή η διαφορά δεν είναι τεχνική. Είναι σχεσιακό! Το ίδιο ισχύει και για την ηγεσία, όπου μια γυαλισμένη ομιλία από όλους μπορεί να ξεχαστεί σε μια μέρα, και μια πρόχειρη ιστορία που μοιράστηκες με τον καφέ, για το πώς απέτυχες, τα πράγματα που έμαθες και γιατί είχε σημασία, μπορεί να μείνει στην ομάδα για μήνες. Και αυτό θα συμβεί εξαιτίας αυτού του στοιχείου της αυθόρμητης αλήθειας, παρά του χαρίσματος.. Μην με παρεξηγήσετε, δεν γράφω αυτό ως ελεγεία ή παράπονο, ούτε ως κάλεσμα για επιστροφή σε οτιδήποτε. Είναι απλώς μια παρατήρηση, μια ήσυχη αίσθηση ότι κάτι έχει τεντωθεί πολύ λεπτά, και το νιώθουμε περισσότερο από όσο παραδεχόμαστε. Αυτό που μας κρατά ενωμένους συχνά ξεκινάει από μικρά πράγματα, με τη αργή συσσώρευση του να μας βλέπουν, με την πάροδο του χρόνου, με μικρούς τρόπους. Μέσα από κοινά βλέμματα, αμήχανες παύσεις, ημιτελείς συζητήσεις και την ανακούφιση που ένιωθες ότι επιτέλους σε καταλάβαιναν. Αναρωτιέμαι επίσης αν κάτι άλλο έχει σιωπήσει κάτω από όλα αυτά, κάτι πιο δύσκολο να οριστεί. Όχι απαραίτητα πίστη, αλλά παρουσία. Το είδος που κάποτε ζούσε σε τελετουργίες, σε κοινές σιωπές ή απλώς σε παύσεις για να παρατηρήσει ότι είμαστε εδώ, μαζί. Ίσως αυτό που χάνουμε στη συνεχή διέγερση είναι ένα είδος πνευματικού ρυθμού αντί για απλώς βάθος ή ενσυναίσθηση. Όχι θρησκευόμενος. Απλώς άνθρωπος. Ένας τρόπος να νιώθουμε μέρος κάτι μεγαλύτερου από τον εαυτό μας, έστω και για μια στιγμή. Ίσως αυτός ο φακός μας βοήθησε να συνδεθούμε μέσω νοήματος, μέσω μιας κοινής αίσθησης για κάτι μεγαλύτερο από εμάς. Η σύνδεση μερικές φορές σημαίνει να αφήνεις τη σιωπή να διαρκέσει λίγο περισσότερο, για να καταλάβεις και να παρατηρήσεις. Ή το να έχεις το θάρρος να κάνεις μια δεύτερη ερώτηση όταν η πρώτη παίρνει μια αόριστη απάντηση. Ή, απλώς να μείνετε, ενώ συνήθως το να φύγετε θα σας απαιτούσε λιγότερη προσπάθεια. Δεν έχω πέντε βήματα για να το διορθώσω, αν αυτό περίμενες. Δεν νομίζω ότι λειτουργεί έτσι, και αυτό που ξέρω είναι ότι οι συνθήκες για την ανθρώπινη σύνδεση δεν είναι μυστηριώδεις. Απλώς μας ζητούν περισσότερα από όσα συνήθως δίνουμε. Και ίσως από εκεί ξεκινάει ξανά. Επιπλέον Ανάγνωση Η Συζήτηση για τα Κινητά Τηλέφωνα - Μήπως το Παρατράβηξε; ΗΠΑ Χειρουργός Γενικός. Η Επιδημία της Μοναξιάς και της Απομόνωσης (2023) Holt-Lunstad, J. et αϊ. «Κοινωνικές Σχέσεις και Κίνδυνος Θνησιμότητας». PLOS Medicine (2010)

Ετικέτα: ανθρώπινος

Ο Κατακερματισμός της Ανθρώπινης Σύνδεσης

ΜΑΘΑΊΝΩ

EOLAS

ΠΟΡΟΙ

ΜΑΘΑΊΝΩ

EOLAS

ΠΟΡΟΙ

Μείνε στην κορυφή

Επιλεγμένη μάθηση, φρέσκες γνώσεις και νέες ευκαιρίες, απευθείας σε εσάς.