Πληροφορίες - eolas | Γνώση για Όλους

Συνήθως εντοπίζουμε την νοημοσύνη σε άτομα. Τα σχολεία αξιολογούν τους μαθητές μεμονωμένα, οι οργανισμοί προσλαμβάνουν ατομική εμπειρογνωμοσύνη και οι συζητήσεις για την τεχνητή νοημοσύνη συχνά συγκρίνουν αυτό που παράγει μια μηχανή με αυτό που γνωρίζει ή δημιουργεί ένα άτομο. Αυτή η προσέγγιση μας δίνει χρήσιμα μέτρα, αν και αφήνει μια άλλη πηγή πληροφοριών λιγότερο ορατή: τι παράγουν οι άνθρωποι μέσω της αλληλεπίδρασης. Από τον Hans Sandkuhl, eolas - 9 λεπτά ανάγνωσης. Η έρευνα για τη συλλογική νοημοσύνη έχει εξετάσει άμεσα αυτό το ερώτημα. Μια μελέτη του 2010 στην οποία συμμετείχαν 699 συμμετέχοντες, η οποία παρατίθεται σύνδεσμος στο τέλος αυτού του άρθρου, διαπίστωσε ότι ορισμένες ομάδες είχαν σταθερά καλή απόδοση σε διαφορετικές εργασίες και η απόδοσή τους δεν εξηγούνταν απλώς από το γεγονός ότι στην ομάδα υπήρχε το πιο έξυπνο άτομο. Το εύρημα παρέχει ένα ενδιαφέρον σημείο εκκίνησης, επειδή αμφισβητεί την υπόθεση ότι η νοημοσύνη μιας ομάδας είναι απλώς το άθροισμα της νοημοσύνης των μελών της. Μια πρόσφατη άσκηση μου έδωσε ένα πολύ μικρό παράδειγμα. Η Μαρί-Κλοντ κι εγώ ανταλλάξαμε τυχαίες λέξεις για να εντοπίσουμε ένα θέμα που άξιζε να εξερευνήσουμε. Ο πλανήτης οδήγησε στο πράσινο, στο δέντρο, στο μυκήλιο, στο δίκτυο, στη μουσική και τελικά στο συναίσθημα. Κανένας από εμάς δεν ξεκίνησε με τη συλλογική νοημοσύνη ως το υποκείμενο που προοριζόταν. Η ανταλλαγή άλλαξε τις πληροφορίες που είχε διαθέσιμο κάθε άτομο για την επόμενη απάντηση και το θέμα που προέκυψε εξαρτιόταν και από τις συνεισφορές και των δύο. Αυτό δεν αποδεικνύει την ύπαρξη συλλογικής νοημοσύνης, αν και καταδεικνύει τον μηχανισμό που θέλω να εξετάσω: η συμβολή ενός ατόμου αλλάζει αυτό που παράγει ένα άλλο άτομο. Νοημοσύνη σε βιολογικά δίκτυα. Το μυκήλιο παρέχει ένα ενδιαφέρον σημείο εκκίνησης, επειδή οι διακλαδούμενες δομές του προκαλούν συγκρίσεις με νευρωνικά δίκτυα. Η οπτική ομοιότητα είναι εντυπωσιακή, ενώ η σύγκριση διευκολύνει επίσης την απόδοση γνωστών ανθρώπινων ιδιοτήτων σε ένα βιολογικό σύστημα που λειτουργεί πολύ διαφορετικά. Παρόμοιες δομές δεν καθιερώνουν παρόμοιες λειτουργίες. Ένας μύκητας που ανταλλάσσει πόρους ή αντιδρά σε περιβαλλοντικές συνθήκες δεν σκέφτεται επομένως όπως ένας ανθρώπινος εγκέφαλος. Η σύγκριση γίνεται πιο χρήσιμη αν την αντιμετωπίσουμε ως ερώτημα και όχι ως εξήγηση. Γιατί συστήματα τόσο διαφορετικά όσο τα μυκητιακά δίκτυα και οι εγκέφαλοι βασίζονται σε μεγάλο αριθμό διασυνδεδεμένων στοιχείων αντί για ένα μόνο σημείο που εκτελεί κάθε λειτουργία; Ένας νευρώνας από μόνος του δεν εξηγεί την ανθρώπινη μνήμη, την αντίληψη ή τη συλλογιστική. Αυτές οι λειτουργίες εξαρτώνται από τη δραστηριότητα σε μεγάλο αριθμό νευρώνων. Το μυκήλιο μας δίνει ένα ακόμη κατανεμημένο βιολογικό σύστημα προς παρατήρηση χωρίς να απαιτείται να ισχυριστούμε ότι και τα δύο συστήματα παράγουν νοημοσύνη με τον ίδιο τρόπο. Το ενδιαφέρον κομμάτι έγκειται στο τι αλλάζει όταν τα μεμονωμένα στοιχεία ανταλλάσσουν πόρους, πληροφορίες ή απαντήσεις. Το Bionic and the Wires οδηγεί αυτή τη σκέψη σε μια απροσδόκητη κατεύθυνση. Το καλλιτεχνικό έργο αποτυπώνει τη βιοηλεκτρική δραστηριότητα από φυτά και μύκητες και χρησιμοποιεί τεχνολογία για να μεταφράσει αυτές τις μετρήσεις σε ήχο, κίνηση και οπτικά σήματα. Το να αποκαλούμε το αποτέλεσμα «μουσική μανιταριών» απλοποιεί αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Ο οργανισμός παράγει ηλεκτρικές διακυμάνσεις, οι αισθητήρες τις μετρούν, οι άνθρωποι αποφασίζουν πώς τα δεδομένα αντιστοιχούν στις μουσικές παραμέτρους, οι μηχανές εκτελούν αυτές τις αποφάσεις και οι ακροατές ερμηνεύουν το αποτέλεσμα. Η τελική εμπειρία εξαρτάται από διάφορους συμμετέχοντες και τεχνικές επιλογές. Επομένως, η αναζήτηση ενός μόνο συγγραφέα δεν μας λέει πολλά από την εξέταση της συμβολής κάθε συμμετέχοντα. Μουσική και νοημοσύνη μεταξύ ανθρώπων Η μουσική μεταφέρει το ερώτημα σε ένα οικείο ανθρώπινο περιβάλλον. Σκεφτείτε τι συμβαίνει σε μια συναυλία, ένα πάρτι σε σπίτι, μια χορωδία, έναν κοινόχρηστο χορό ή ένα ρέιβ πάρτι. Οι άνθρωποι ακούν έναν κοινό ρυθμό και προσαρμόζουν τον συγχρονισμό και την κίνησή τους ως απάντηση. Παρατηρούν επίσης τους ανθρώπους γύρω τους, αντιδρούν στις αλλαγές στην ομάδα και αλλάζουν τη δική τους συμπεριφορά. Σε πολλές μορφές συλλογικού ρυθμικού χορού, οι συμμετέχοντες συντονίζουν σταδιακά τις κινήσεις τους μέσω επαναλαμβανόμενου ρυθμού και παρατήρησης, ακόμη και χωρίς κάποιος να κατευθύνει κάθε κίνηση. Η ίδια βασική διαδικασία παραμένει αναγνωρίσιμη σε μια πίστα σύγχρονου χορού. Η μουσική παρέχει διάφορα στοιχεία που διαμορφώνουν αυτήν την απόκριση, όπως το BPM, την τονικότητα, την ενέργεια, την ικανότητα χορού και το συναίσθημα. Μια αλλαγή σε οποιοδήποτε από αυτά επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ένα κομμάτι και τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούν σε αυτό μαζί. Ο ρυθμός και η επανάληψη παρέχουν κοινό χρονισμό, ενώ η κίνηση κάνει τις ατομικές αντιδράσεις ορατές σε όλους τους άλλους. Καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι προσαρμόζονται στον ίδιο ρυθμό και μεταξύ τους, ο συγχρονισμός γίνεται μια ομαδική συμπεριφορά και όχι μια σειρά μεμονωμένων αντιδράσεων. Ένας καλός DJ και μια πίστα χορού κάνουν αυτή την ανταλλαγή ιδιαίτερα ορατή. Ο DJ κάνει περισσότερα από το να επιλέγει το ένα κομμάτι μετά το άλλο. Το BPM επηρεάζει τον ρυθμό και την ένταση της σωματικής δραστηριότητας, το κλειδί επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο τα κομμάτια συνεργάζονται φυσικά, η ενέργεια επηρεάζει την ένταση του δωματίου και η χορευτική ικανότητα επηρεάζει τη σωματική συμμετοχή. Το συναίσθημα προσθέτει μια άλλη διάσταση επειδή το ίδιο πλήθος μπορεί να αντιδράσει διαφορετικά σε κάτι ευφορικό, οικείο, προσωπικό ή απροσδόκητο. Ο DJ παρατηρεί αυτές τις αντιδράσεις και προσαρμόζει τις επόμενες επιλογές. Οι συμμετέχοντες αντιδρούν ταυτόχρονα στη μουσική και ο ένας στον άλλον, επομένως κανείς δεν καθορίζει ανεξάρτητα την πλήρη ακολουθία, αν και κάθε συμμετέχων συνεισφέρει κάτι σε αυτήν. Συνεπώς, σε συλλογικό επίπεδο αναπτύσσεται κάτι που γίνεται δύσκολο να αποδοθεί σε ένα μόνο άτομο. Μπορούμε να το ονομάσουμε ατμόσφαιρα, συγχρονισμό, κοινό συναίσθημα ή απλώς μια επιτυχημένη βραδιά. Η ετικέτα με ενδιαφέρει λιγότερο από τη διαδικασία. Ο DJ κάνει επιλογές βασισμένος εν μέρει στους παρόντες, ενώ η κίνηση, η συμμετοχή, η απόσυρση και οι συναισθηματικές αντιδράσεις τους παρέχουν πληροφορίες για το τι θα συμβεί στη συνέχεια. Ο κοινόχρηστος χορός δείχνει ότι αυτή η διαδικασία δεν εξαρτάται από τη σύγχρονη τεχνολογία ή έναν DJ. Ο ρυθμός, η επανάληψη, η παρατήρηση και η σωματική συμμετοχή παρέχουν ήδη αρκετές πληροφορίες ώστε οι άνθρωποι να προσαρμόσουν τη συμπεριφορά τους ο ένας στον άλλον. Εδώ είναι που η σύγκριση με τη νοημοσύνη γίνεται πιο δύσκολη. Χίλιοι άνθρωποι που κινούνται στον ίδιο ρυθμό επιδεικνύουν συντονισμό και ικανότητα να ανταποκρίνονται συλλογικά στις αλλαγές γύρω τους. Δεν αποδεικνύουν ότι η ομάδα έχει γίνει πιο έξυπνη. Συνεπώς, η μουσική μας δίνει ένα χρήσιμο όριο μεταξύ της συλλογικής δράσης και της συλλογικής σκέψης, ενώ παράλληλα δείχνει πώς η ατομική αντίληψη, η σωματική αντίδραση και το συναίσθημα επηρεάζουν αυτό που παράγει μαζί μια ομάδα. Η συλλογική νοημοσύνη απαιτεί διαφωνία. Η διάκριση γίνεται πιο ενδιαφέρουσα όταν οι άνθρωποι προσπαθούν να λύσουν ένα πρόβλημα αντί να συγχρονίσουν τις κινήσεις τους. Μια ομάδα συγκεντρώνει διαφορετικές πληροφορίες, εμπειρίες, υποθέσεις και τρόπους ερμηνείας της ίδιας κατάστασης. Ένα άτομο παρατηρεί κάτι που κάποιο άλλο δεν παρατηρεί, κάποιος άλλος αμφισβητεί μια αποδεκτή εξήγηση και ένας άλλος συμμετέχων συνεισφέρει εμπειρία από ένα διαφορετικό πλαίσιο. Η τελική απόφαση εξαρτάται από το τι κάνουν οι άνθρωποι με αυτές τις διαφορές. Η ίδια διαδικασία παράγει επίσης συμμόρφωση. Οι άνθρωποι επαναλαμβάνουν μια αποδεκτή υπόθεση, υποτάσσονται στην αυθεντία, αποκρύπτουν αντιφατικές πληροφορίες ή αποδέχονται τη συναίνεση επειδή η συνέχιση της διαφωνίας γίνεται άβολη. Ένα δωμάτιο γεμάτο με ανθρώπους που καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα μας λέει επομένως λίγα για την ποιότητα της συλλογιστικής που το παρήγαγε. Εδώ θα έθετα τα όρια γύρω από τη συλλογική νοημοσύνη. Μήπως κάποιος άλλος συμμετέχων εισήγαγε πληροφορίες που άλλαξαν την απόφαση; Μήπως η διαφωνία αποκάλυψε κάποιο λάθος; Σύγκριναν οι άνθρωποι ανταγωνιστικές εξηγήσεις πριν αποδεχτούν μία; Μήπως η ομάδα παρήγαγε κάτι που τα μέλη της, εργαζόμενα ξεχωριστά, θα ήταν λιγότερο πιθανό να παράγουν; Η διαφορά εξαρτάται λιγότερο από τον αριθμό των εμπλεκόμενων ατόμων και περισσότερο από το αν οι άνθρωποι συνεισφέρουν διαφορετικές οπτικές γωνίες και αμφισβητούν ο ένας τις υποθέσεις του άλλου. Η συλλογική νοημοσύνη απαιτεί συνεισφορά, αξιολόγηση και διαφωνία. Η συλλογική συμμόρφωση συμβαίνει όταν οι άνθρωποι ακολουθούν την ομάδα χωρίς να εξετάζουν τις υποθέσεις της. Μάθηση μεταξύ ανθρώπων. Η εκπαίδευση θέτει το ίδιο ερώτημα από μια διαφορετική οπτική γωνία. Αξιολογούμε τους μαθητές ατομικά μέσω τεστ, εργασιών, βαθμών και προσόντων, ενώ μεγάλο μέρος της ανάπτυξης αυτών των αποτελεσμάτων περιλαμβάνει και άλλα άτομα. Ένας μαθητής κάνει μια ερώτηση και λαμβάνει μια εξήγηση. Ένας άλλος μαθητής εισάγει επαγγελματική εμπειρία που αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο η ομάδα ερμηνεύει το θέμα. Κάποιος αμφισβητεί μια απάντηση και απαιτεί από τους άλλους να την επανεξετάσουν. Ένας δάσκαλος προσαρμόζει μια εξήγηση αφού βλέπει ότι οι μαθητές την κατανόησαν διαφορετικά από το αναμενόμενο. Κάθε άτομο παραμένει υπεύθυνο για ό,τι κατανοεί, αν και οι άλλοι συμμετέχοντες επηρεάζουν ό,τι συναντά, αμφισβητεί και επανεξετάζει. Η μάθηση επεκτείνεται επίσης πέρα από την πρόσβαση στην πληροφορία. Σε ένα προηγούμενο άρθρο, με τίτλο «Γιατί η γνώση από μόνη της δεν επαρκεί πλέον», διερεύνησα πώς οι πληροφορίες αποκτούν αξία μέσω της ερμηνείας, της εφαρμογής και της εμπειρίας. Εδώ, με ενδιαφέρει ένα διαφορετικό ερώτημα: ποιος είναι ο ρόλος των άλλων ανθρώπων στον τρόπο που κατανοούμε, αμφισβητούμε και εφαρμόζουμε αυτά που γνωρίζουμε; Αν η μάθηση εξαρτάται εν μέρει από τη συμβολή των άλλων ανθρώπων, τι ακριβώς μετράμε όταν μετράμε την νοημοσύνη μας ατομικά; Το ερώτημα δεν ακυρώνει την ατομική αξιολόγηση. Ρωτάει τι αφήνει αυτή η αξιολόγηση εκτός του πλαισίου της. Ένας μαθητής μπορεί τελικά να επιδείξει γνώσεις μόνος του, ενώ παράλληλα θα φέρει τα αποτελέσματα εκατοντάδων προηγούμενων ανταλλαγών με καθηγητές, συναδέλφους, συγγραφείς, φίλους, αντιπάλους και άλλους μαθητές. Μας κάνει η Τεχνητή Νοημοσύνη να σκεφτόμαστε πιο όμοια; Η τεχνητή νοημοσύνη καθιστά αυτό το ερώτημα πιο δύσκολο επειδή μια άλλη πηγή συμμετέχει πλέον σε ανταλλαγές που προηγουμένως αφορούσαν ανθρώπους. Τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης προτείνουν εναλλακτικές λύσεις, συνοψίζουν πληροφορίες, απαντούν σε ερωτήσεις, συγκρίνουν επιχειρήματα και δημιουργούν υλικό που ένα άτομο χρησιμοποιεί σε επακόλουθες αποφάσεις. Η Τεχνητή Νοημοσύνη δίνει στα άτομα πρόσβαση σε περισσότερες πληροφορίες και ερμηνείες, ενώ η αξία εξαρτάται από τον τρόπο που τις χρησιμοποιούν. Ένα άτομο μπορεί να χρησιμοποιήσει την Τεχνητή Νοημοσύνη για να αμφισβητήσει μια υπόθεση, να συγκρίνει ερμηνείες, να βρει μια παραβλεπόμενη οπτική γωνία ή να ελέγξει ένα επιχείρημα. Αλλά μπορεί επίσης να αποδεχτούν την πρώτη εύλογη απάντηση χωρίς να εξετάσουν την ακρίβειά της ή να λάβουν υπόψη άλλες οπτικές γωνίες. Σε επίπεδο ομάδας, η διάκριση γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Εάν πολλά άτομα βασίζονται σε παρόμοια συστήματα, λαμβάνουν παρόμοιες περιλήψεις και αποδέχονται δημιουργημένες απαντήσεις χωρίς επαλήθευση, η μεγαλύτερη πρόσβαση σε πληροφορίες μπορεί να μειώσει τις διαφορές που χρειάζεται η συλλογική νοημοσύνη. Δέκα άτομα που υποστηρίζονται από την ίδια πηγή δεν φέρνουν απαραίτητα δέκα ανεξάρτητες οπτικές γωνίες στη συζήτηση. Η διάκριση μεταξύ συλλογικής νοημοσύνης και συλλογικής υπακοής αποκτά ιδιαίτερη σημασία εδώ. Η συλλογική νοημοσύνη εξαρτάται από τη συμβολή, την αξιολόγηση, τη διαφωνία, τη διόρθωση και την κρίση. Η συλλογική υπακοή ξεκινά όταν οι άνθρωποι αποδέχονται ένα συμπέρασμα χωρίς να αμφισβητούν ποιος το όρισε ή πώς κατέληξε σε αυτό. Επομένως, η Τεχνητή Νοημοσύνη μας δίνει έναν ακόμη συμμετέχοντα, ενώ παράλληλα εγείρει ένα ερώτημα σχετικά με το πόση κρίση είμαστε διατεθειμένοι να αναθέσουμε. Αυτό το ερώτημα αξίζει τη δική του εξέταση, επειδή εκτείνεται πέρα από τη μάθηση, στην ομαδική σκέψη, στις αλγοριθμικές συστάσεις, στις οργανωτικές αποφάσεις και στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι καθορίζουν τι θεωρούν αξιόπιστο. Νοημοσύνη μεταξύ μας. Το ερώτημα στον τίτλο επομένως χρειάζεται μια απάντηση με όρους. Η σύνδεση από μόνη της δεν δημιουργεί νοημοσύνη. Το μυκήλιο δεν γίνεται εγκέφαλος επειδή η δομή του μοιάζει με νευρωνικά δίκτυα. Οι άνθρωποι δεν γίνονται συλλογικά νοήμονες επειδή χορεύουν μαζί. Μια τάξη δεν παράγει καλύτερη μάθηση απλώς και μόνο επειδή οι μαθητές αλληλεπιδρούν, και η πρόσβαση στην Τεχνητή Νοημοσύνη δεν βελτιώνει την κρίση μιας ομάδας απλώς και μόνο επειδή γίνονται διαθέσιμες περισσότερες πληροφορίες. Το τι κάνουν οι άνθρωποι με τις συνεισφορές ο ένας του άλλου παρέχει έναν πιο χρήσιμο τρόπο για να εξετάσουμε το ερώτημα. Εισάγουν πληροφορίες, δοκιμάζουν ερμηνείες, αποκαλύπτουν σφάλματα, προσαρμόζουν αποφάσεις και εφαρμόζουν εμπειρία που δεν διαθέτουν άλλοι συμμετέχοντες. Υπό αυτές τις συνθήκες, η νοημοσύνη δεν περιγράφει πλέον μόνο τι προσφέρει κάθε άτομο στην ομάδα. Περιγράφει επίσης τι τους επιτρέπει να παράγουν η αλληλεπίδρασή τους. Ίσως το πιο χρήσιμο ερώτημα δεν είναι πού βρίσκεται η νοημοσύνη, αλλά τι κάνουν οι άνθρωποι μαζί που δεν θα μπορούσαν να το είχαν κάνει τόσο καλά μόνοι τους. Μερικές πηγές έμπνευσης: Bionic and the Wires - Το δημιουργικό σημείο εκκίνησης που συνδέει τη βιολογική ηλεκτρική δραστηριότητα, την τεχνολογία, τη μουσική και την ανθρώπινη ερμηνεία. Αποδεικτικά στοιχεία για έναν παράγοντα συλλογικής νοημοσύνης στην απόδοση των ανθρώπινων ομάδων Woolley et al. (2010). Η ερευνητική βάση πίσω από το αρχικό ερώτημα σχετικά με το εάν η ομαδική νοημοσύνη εκτείνεται πέρα από την ατομική νοημοσύνη. Μουσική Δέσμευση ως Ντουέτο Σφιχτού Συγχρονισμού και Χαλαρής Ερμηνείας Rabinowitch (2023). Ιδιαίτερα σχετικό με την κίνησή σας από τον μουσικό συγχρονισμό προς τον συντονισμό, την ατομικότητα και τη συμμόρφωση.

Κρις Ντέιντζερφιλντ

Βιογραφία

Κλάδοι Σπουδών

Όχι τα κλειδιά σας, όχι η κρυπτογράφηση σας

ΜΑΘΑΊΝΩ

EOLAS

ΠΟΡΟΙ